GEWOON RENÉE
Documentaire | 38 min
Een intiem en poëtisch filmportret van René Hildesheim & Jasmine de Vries.
Van de veiligheid van thuis tot zichtbaarheid op straat – de film laat zien wat het betekent om queer of trans te zijn in een wereld die vaak intolerant is.
Opgenomen tijdens Saen Pride, Hartjesdag Amsterdam, Queer Art Festival Den Bosch en in Berlijn.
Thema’s: Rechten · Bescherming · Ruimte · Zichtbaarheid
Queer of trans zijn is niet het probleem – de intolerantie van de maatschappij wel.
Contact & info:
✉ info@queerartstories.com
✉ themovie@queerartstories.com
🌐 filmfreeway.com/ReneHildesheim
Gewoon Renée
Ik liep door mijn geliefde Amsterdam. Ik had het eerder gedaan, maar vandaag was het anders. Vandaag was het specialer.
Renée liep door de P.C. Hooftstraat, op weg naar het Rijksmuseum. Mooi opgemaakt, in prachtige kleding. Mijn mooiste rok, een zorgvuldige pruik, fijne schoenen, rode hangers in mijn oren.
De stad was in oorlog. Demonstranten, politie, verkeersregelaars. Het plein en de doorgang onder het museum waren verboden gebied. En toch voelde ik juist daar vrijheid.
Hier liep Renée: een mooie vrouwelijke man, een travestiet. Gewoon Renée.
Ik leer steeds beter om situaties te aanvaarden, ze over me heen te laten komen. Vandaag was het tijd voor een fotoshoot. Jasmine rommelde met haar apparatuur terwijl ik wachtte. Geduldig. Foto na foto. Ik liet het gebeuren. Mijn gezicht vertelde wat ik voelde.
In mijn ogen lag droefheid. Of misschien verliefdheid — op de rijkdom van mijn leven.
Elk detail werd vastgelegd. Ik ben 64. Rimpels, een onderkin. Maar ook ondeugende ogen. Ik bewoog mijn handen, draaide mijn schouders, voelde het schouderbandje op mijn huid, de lipstick op mijn lippen. Ik genoot.
Hier werd ik gezien. En ik hoorde mezelf zeggen:
Gewilliger dan dit zul je me niet krijgen.
Ik had het eerder gedaan. In het theater, in de club, tijdens de Gay Pride. In Berlijn. In Nijmegen. Maar dat was naar buiten gericht — om te provoceren, te flirten, te verleiden. Het spel.
Dit was anders. Dit was rond.
Ik liep in de buurt waar ik geboren ben. In de rust van mijn bezigheden, mijn relatie, mijn leven. Niet om iets te bewijzen. Niet om te spelen.
Gewoon mooi zijn zoals ik wil zijn.
Gewoon Renée.
